Dat ik er goed uit zie.
Nu hoor ik dat vaker de laatste tijd.
De Man Zonder Maag zei hetzelfde.
Echter drukte me op het hart:

“Of komt dat , omdat je me de laatste tijd niet hebt gezien”

De lach keek hem wonderlijk aan.
Dat de Man Zonder Maag maagloos door het leven ging was tot op heden onbekend.
En warempel.
Een buikje droeg hij ook al niet.

Op weg naar het OLVG
voor twee pijlen in zijn billen
verlangend naar de lentehanden van een assistente,
mijmerde de man zonder maag en zonder buikje,

“Maandelijks verliefd”.

He Zoen.
de bladeren hebben me te pakken.
Op de herfstwind dwarrelt een lente.
Wat rood is wordt groen.

De gokverslaafde werkster (uit de tijd dat je een interierverzorgster nog onder dat woord mocht werven),
luisterde naar de naam Stacha.
Ze liet zich dagelijks visiteren door een grote negerlul en baarde drie lieve halfbloedjes, waarvan er een zeer goed kon voetballen.
Ondanks het wekelijks graaien in de portemonee van haar wergevers om haar eenarmige bandiet te bekostigen bleef er genoeg tijd over om kennnis te nemen van de langspeelplaten, die haar vertrouweling uit goed gebruik had nagelaten.
Je zou kunnen zeggen dat deze zwarte collectie verwees naar een aanbetaling op ongedekte openstaande gelden; zoveel werd later pas duidelijk.
Dus in de tijd dat iedereen luisterde naar James Brown’s ’sex machine’ of op een Puch reed, de jeugdjaren zeventig, bestond mijn wereld uit Poolse stofzuigergeluiden en de betoverende kopstem van Curtis Mayfield.
Ik mag je toevertrouwen dat beiden dierbaar waren.

Punta Ruiva.
Rode steen van zee.
Herinnering in de branding.
Spoel aan!

Het schouderblad gekneed,
Je kontgat gevonden.
Maak je gewag van mijn komst.
Open alle uren.

Na een avontuurtje in Houston Texas.
No problem.
Weer thuis om jou te bevredigen.
Met je billen lieverd
op de grill wel te verstaan.

Hédaar aan de bar.
Met je klanken van uiteenspattend kauwgum.
Heerlijk staande houdend
op te hoge hak.

Na beklommen kuiten
weergaloze bil en partij.
Nog voor je verdwijning,
toon je mij je borsten.

Die kaugum hoor ik nog.

Lieve Maan.
Je volgt me.
Nachtenlang.
Het wordt tijd dat je vernieuwd
en ik weer slapen mag.
Nog even…

sjaal.
Bindt je vast.
De geur van sjaal
en vergenoegen.

Een rokje.
Groen in de plooi naast een molen.
Een zomer glijdt over je borsten.
Waag je.

Druppels drogen aan de wind.
In de verte leest HOTEL.
Zo na de liefde en een douche.
Het buitenland aanvaarden.

Lieve Planeet.
Koortsend tolt mijn ruimte.
Je maakt me warm.
Je maakt me koud.
Mijn krachten verslappen.
In de ijl proef ik kwartels en puree.

Je stem valt stil.
Echo’s kastijden de tijd.
Zoals een oude oude man
zich een lovesong zal herinneren.

Benen in de lucht.
Ontvouwd in Oost en West.
Gewillig ontvangen ze mijn brief.
Je bewaard me.

Nog nat van een botsing met de zee.
Daar sta je.
Dichtbij en doorschijnend.

Ik raad je navel.
Ik raad jouw tepelhof.
Ik raadde je naam.

Stemmenloos.
Probeer ze te herrineren.
Jouw lieve woorden.
In de nacht ontvreemd.

Wie weet nu nog hoeveel ze waard waren?

Zonneschijn op huid weer streel.
Zo in de morgen al verwend.
Machtig torent EL PODER.
De gedachte aan jou is genoeg.

Haar koude staar.
Te onpas gebruikt.
Houdt de hotelkamer leeg.

Het regent egoïsme.
Die van het wrede soort.

Daags na het onheil,
schijnt alweer de zon.

Hand in hand geslapen.
Ineengeslagen door de grote nacht.
Het bestaat dus echt.
Als in een film verbonden.
Wie ben jij?

Fijntjes streel ik je schuwe poes.
Mijn gedachten zijn in België aan de kust.
Zal ik je daar vragen?

Ik storm naar binnen.
Wolken van Oostende drijven.
Drijven me voort in jou.
De vuurtoren en het antwoord.

In de hand een dans.
Ritmisch veroveren een plein.
Rome, Parijs of beeldengroep.
Klak klets klets klakke.
Tot in de straten galm.

Amor,
richt je pijlen opnieuw,
zodat ik je kan bedienen.
Raak me, raak me.
Raak me aan.
Ik ben haar van waarde.
Dat weet je toch.

Ik masseer je.
En jij mij.
Gevoelig.
Restaurantje wacht wel.
Fluister ik tussen je benen.

Gezwommen.
Op de plek die wij goed kennen.
Niet die ene waar ik dreef in jou,
maar die ander nabij.

In zoet water,
rimpelt de gedachte.
Aan olijven en witte wijn.

Van vrijheid over haar heuvel naar liefde.
De reis…Twee benen lang.
Goh,
wat ben je mooi daar op die rustplaats.

Afspraakje maken?
Ontmoet je na de ommekeer.
De reis…Twee benen lang.
Groet je bij de bron.

Rustig rijden liefje,
rustig..rustig.
Niet zo snel.
Zie je hoe ik deze bocht neem?
Rustig rijden mijn lief.
Ben zo bij jou…

Dat nieuwe jurkje,
delicaat vallend op welbeschenen huid.
Op het aanrecht licht het.
We kijken eronder.
Ohhh lust.

Je schaamlippen liefste.
Zoals ze me grijpen.
Teder wieg je ons naar het einde.
Tu sei nato per amore.
Doe al het licht in het museum maar uit.

Daar ga je.
Nu al.
Al na de eerste liefdesbewegingen mochten we afscheid nemen van de IKEA behuizing.
Hunker naar de vernieling van matras ook.
Morgen bericht ik over je schaamlip.
Wees niet ongerust,
slaap zacht.

Vandaag ander jasje,
schoenen die je niet kent,
nieuwe broek.
Gevoel hetzelfde:
hevig verlangen.

Troost me met het minnebeeld.
(de rug)
(de billen)
(het doucheschuim dat ik maar vanwege even aan kan raken)
(een wimper op je borst)

Diep verzonken in een ogenblik.

In mijn jaszak een kurk.
Getuige van de plek.
Zoenig kadepier aan stadsgezicht.
Glazen overboord…
Hand verwarmd.

Heimwee naar de bank.
Bordje op schoot, fijne tv,
een poes schuift aan.
Ik streel je borst,
je linker.

Och arm café
Bedenk m’n rookwaar.
Ziekelijk zal ik vertrouwen,
waar u niet gaat.

Is het nou vol of is het nou leeg?
Existentiële vragen?
Buiten is het vol.
Binnen is het leeg.
En…
Het is warm.

Binnen zijn de asbakken van tafel.
Lege aanblik op de tafels.
Een grote vlakte.
Er mist iets.

Buiten roken Turken de sigaret van binnen.
Lege koffiehuizen geen gezicht.
Zelfs bij Gijs de Rooy zijn ze niet burgerlijk ongehoorzaam.
Wat je toch een beetje tegenvalt aan die stoere knapen…

Er wordt heel wat omgekeerd deze dagen.
Een luchtje scheppen bijvoorbeeld.

Een luchtje scheppen doe je tegenwoordig binnen.

Muziekantenschoenen.
Dat zag je meteen.
Insluipers.
Ze hadden zijn buurtje verlaten.

We herkenden elkaar ook.
Hij was niet Peter te Bos.
En ik geen Boudewijn de Groot.

Die muziekantenschoenen.
Ook dat herken je.
Die kunnen het.
Zoals je dikwijls op het podium ontdekt…
Schei toch uit!
Je ontwikkelt daar een neusje voor.

Enfin…
Een vriendelijke exoot
Uit Lapjesland ofzo…

Achterbankgesprekken.
Pink elephants.
Rimrammerrot.
De dame en haar kot.
Don’t wurry!

Hoe schrijf je jazzzangeres ook alweer.
Met een bij in je kop?
Of Churchilllaan…
Don’t wurry!

De akkers staan droog.
Bazel niet.
Bern!
En dan toch nog bazelen.
Don’t wurry!

Lot uit de loterij woont op de singel.
Werd twee weken nog haar huis uit gebonjourd!
Drama in de Stadsschouwburg.
Mag ik niets over kwijt.
Don’t wurry!

Holland Festival.
Weergaloze limosine.
4wheelsdrive!
Nog zeven dagen…

Don’t wurry!

Ik ben zondig.
Scheutig met naam.
Met toenaam.
Hier past een zwart balkje.

Een enkele keer voorwaar.
Zie hier en daar.
Zie boven.
Zie benee.

Janneke van Oosterwijk.
Jonge lente van 24.
Op weg naar een threesomeparty met haar poëtische vrienden.
Maar nu even op zonnig terras geparkeerd.

Ongegeneerd parasiteer ik op een gesprek van anderen.
Dichtregels afluisteren.
Of een grappig commentaar op een onervaren rolschaatster:
“Zij is het bewijs dat dat je anale sex niet moet combineren met rolschaatsen”.
Verder spraken zij over Lizt, Mozart, Bob Dylan, Neil Young, een tentoonstelling in het van Gogh, over Rembrandt, Menno Wigman, Kouwenaar en Achterberg.
The Doors…
“zijn wij de generatie, die vrijheden opgebouwd door onze ouders kapot maakt?”

Janneke van Oosterwijk.
Een jonge lente.
Een Muze.

De muze blijft!

Goede buren.
We weten ervan.
Beter dan de verre vriend.
Zo ook in dit geval.

Twee jaar geleden.
Kwam het van de slaapkamer.
Een Sony super breedbeeld.
Voor zichzelf kocht ie zo af en toe toch wel wat.
En het had ook wel iets.
Slaapkamertheater de Ponteneur voor de voetbal.
Multiculti voor de TV.
Joelen en juichen voor Turkije, Marokko en Nederland.
(over die West-Duitser zullen we het niet hebben)

Nu vanmorgen staat ie nog op zwart.
Straks rolt ie over het scherm.
Eens kijken wat het beleid van de voetbalminnende nieuwe kroegbaas zal zijn.
Het was wel zo prettig dat het geluid afwezig was bij mindere wedstrijden.
De doorgedraaide voetbalfan gaat maar bij Gijs de Rooy binnen.

En nu die buur…
We kenden hem al als de Caballeroman.
Die overigens vanwege misverstand beter de Chesterfield Cowboy genoemd had mogen worden.
Zo…
Dat staat weer recht.

Van deze Lucky Luke lenen wij een TV.

De binnenkomst van nieuwe kastjes.
Evenzo de premiëre van kinderziektes.
Is dat even wennen.
Roodaangelopen hoor je een vloek.

Met stijgende verbazing leer je van het Gladde IJsje hoe de moed erin te houden.
Met haar onverdroten tred en steevast blijde gezicht aan het werk blijven.
Coolbest!
Misschien een Finse verworvenheid…

Aan de bar brengen de nieuwe kastjes rampspoed.
Het heen en weer weet niet van ophouden.
Barman WerkpaarT druppelt aan het voorhoofd.
Een gemeende kannonade is op zijn plaats.
Je zal er maar alleen voor staan…

Andermaal brengen de aan de heup wiegende kastjes een bestelling binnen.
Nu zelfs voor de vaste klanten op naam.
Boven in de controlroom zal alles zichtbaar worden.
Is hier de wet op de privacy in gevaar?

Anyway…
Wat gebeurd er in de keuken?

Een nieuwtje.
De zeldzame aanschaf.
De voormalige kroegbaas trok zijn portemonee.
Ook dat was een nieuwtje.
Dat mochten we weten…
Dat konden we zien…

Pontificaal werd die koelvitrine geplaatst.
Een blinkende glazen kast.
Torende aan het einde van bar hoog boven toogniveau uit.
Lekkernijen in het vizier.

Wat zich achter die bananen en aardbeien afspeelde bleef steeds de vraag.
Clusters lieve jonge mensen klonterden daar samen.
Geheimzinnige praat en liefdekozingen?
Zeker en vast.
Het werd aan ons oog ontrokken.
En zo was het goed.

Nu is die vitrine gedaald.
Geen opschmuck meer.
Geen geheim.
Verborgen handelingen worden weer zichtbaar.

Langzamerhand is die koelvitrine een metafoor geworden.
Voor verandering van klimaat.

Een klimaatverandering?

Het zal er weer niet om liegen.
l’Histoire se répète.
De vrijbrief getekend.
We gaan los!

Zo eens in de twee jaar meestal.
Schaatsgekken even daargelaten.
Het jaarlijkse bal over het hoofd gezien.
Worden we creatief.

We mengen het rood en het geel…

De commercie spint haar garen.
De boerendochter sluit haar monsterverbond met een stedeling.
Voor eens als ware het voor altijd staan we er gekleurd op.
Geuniformeerd sluiten we de rijen…
Ons Hart is van Oranje tot het laatste fluitsignaal.

Lang leve…
Het carnavaleske broederschap in klederdracht.
De eensgezinde saamhorigheid voor een strijdlied.
De metamorfose van het drooggelegde land tot een geurende braderie.
En het ergste…
De collectieve verstandhouding tot vreugde en verdriet.

Nu hoorden we van de nieuwe premium van Heineken.
De Trom-pet.
Roffelen op de kop van een ander.

We zijn fan geworden.

Gevonden foto.
Kijk er nu alweer zo’n twee jaar tegenaan.
Gelukkig nooit ingestuurd naar Het Parool.
De gelijknamige rubriek.
Die demystificeerd.

Soms denk ik even sterk aan de foto.
Er gaan dagen voorbij dat ze me niets te vertellen heeft.
Maar meestal met een vleugje sentiment.
De laatste tijd versterkt door het bekijken van de schilderijen van Millais.

Haar overrompelende aanwezigheid.
De suggestie van een verlangen dat het je dochter betreft.
De houding van een danseres in de dop.
Het wonen aan de rand van een stad.
Eeuwig zonlicht in de lokken van een guitig meis.
Een verhaal zonder begin of einde.

Wellicht aardig om te vermelden, want niet te zien.
De foto is een Polaroid.
Een door het digitale tijdperk uit schwung geraakte vorm van instant fotografie.
Die meis zou al een hele dame kunnen zijn.

Ik heb haar misschien al gesproken…

Om het voetbalverdriet eens van dichtbij mee te maken hoef je niet ver.
Je post een brief en dan nog een paar meter.
Welkom ben je niet.
GEEN SIGARETTEN
GEEN WISSELGELD
Leest de gesloten deur.

Binnen heerst de sfeer van kleedjes op tafel.
Het is er al oranje.
Blanke mannen doen verslag van kankerhond.
De witte schuimkragen stellen zich in slagorde op.
Een vaas, een fluitje en colaatje pils.

Colaatje pils.
De happer onder de pilsen.
Dat was lang geleden.
En allen perfect getapt.
Compacte kraag.
Slokringen op het glas.
Koud zoals het hoort.

Gratis uit de handen van pinkringen komen schotels fricandellen voorbij.
Je mag je vooral niet schamen.
Hebben ze om die reden allemaal een kaalgeschoren kop?

Enfin…
Ajax verloor op breedbeeld zoals verwacht.
En aan de muur hingen een kruimeldief en een tuinspuit.

Deze twee attributen dienen nader te worden onderzocht…

Te laat komen.
Ook zoiets.
Gister lieten ze me klokslag 10 uur binnen.
Gratis met museumjaarkaart.
Zonder een queue van touristen.
Die rij is dan al 80 meter lang.
Ook zoiets…
Tachtig meter.

Het is toch godverdomme van de zotte!
Tien jaar zonder schilderijen in de stad!
In mijn leven!
In jouw leven!
Met pek en veren de stad uit!
Dat zooitje bestuurlijk ongeregeld!
Opgehoepeld!

Het van Gogh museum brengt als enige een aantal mooie tentoonstellingen per jaar.
John Everret Millais.

HET

IS

ME

TOCH

WAT!

Nog tot gister te bewonderen!

Uit vorm.
Helemaal uit vorm.
Geen pass komt meer aan.
Het zit tussen je oren.
De geest doet niet meer wat de hand zou willen.

Koel waait de wind.

Je zag ze samen.
Samen wijzen naar de zon.
De routebepaling.
Een baan beschrijven.

De zomer is zonder lente binnengevallen.
Plots is alles snik en zwoel.
Tietenweer zeggen de mannen.
En wat de vrouwen zeggen?

Samen wezen ze naar de zon.
Ze telden haar talent.
En onze behoefte…

Het samenstellen van een rijk.

Gevonden!

Het westen lonkt.
Gewoonte van de Oosterling.
Gaandeweg de andere kant op kijken.
Zon op.
Zon onder.

Hoog in de torenkamer.
Worden de lijnen uitgezet.

Er valt wat weg.
Er komt wat bij.

Zomertijd.
Terras staat op springen.
Daar wil je bij zijn.
Zo hervatten we de goede gewoonte.

‘t Is een soort ochtendgymnastiek.
Gymnastiek met tafels en stoelen.
En dan staat het.
De signatuur van de handeling.
De eerste stralen hebben je al begroet.

De constellatie van Oberbarmanoberinus liet wat te wensen over.
Festival satétje Oberbarmanoberinus?
Meneer Norit stond hem op de hoek op te wachten.

Ook de jofele nieuwe cafébaas vertoonde zich in het gloren.
Jij neemt er zoveel van als door de zon gegeven.
Zo sprak ie…

Zo sprak ie de waarheid en goeiemorgen.

Intiem aan de voet.
Klak en sleep aan de klinker.
Herinner me een poëtisch paar.
Maretak en duif.
Samen rechts en links.

Slippers…
Ze zijn er weer.
Het zout van de vorige vakantie aan het oppervlak.
De Lissabon, de Lissabon.

De mijne ze zwijgen.