Sentiment

Gevonden foto.
Kijk er nu alweer zo’n twee jaar tegenaan.
Gelukkig nooit ingestuurd naar Het Parool.
De gelijknamige rubriek.
Die demystificeerd.

Soms denk ik even sterk aan de foto.
Er gaan dagen voorbij dat ze me niets te vertellen heeft.
Maar meestal met een vleugje sentiment.
De laatste tijd versterkt door het bekijken van de schilderijen van Millais.

Haar overrompelende aanwezigheid.
De suggestie van een verlangen dat het je dochter betreft.
De houding van een danseres in de dop.
Het wonen aan de rand van een stad.
Eeuwig zonlicht in de lokken van een guitig meis.
Een verhaal zonder begin of einde.

Wellicht aardig om te vermelden, want niet te zien.
De foto is een Polaroid.
Een door het digitale tijdperk uit schwung geraakte vorm van instant fotografie.
Die meis zou al een hele dame kunnen zijn.

Ik heb haar misschien al gesproken…