St. Windstil

Aangenaam overvalt me de morgen.
Geluiden ze bewegen niet.
Niet weggevoerd.
Niet toegespeeld.
Geluiden…
Ze hebben eindelijk een plek.
Aanwijsbaar.

Zon prikt diffuus door egale nevel.
Aait het geluid.
Warmt haar zachtjes op.
Dit geluid is vrouwelijk.
Aait ze zelfs stil…
Dan valt er even niets te wijzen.
Belovend lonkt het blauw.

Eenzaam klinkt een kerkklok.
De heldere slag alleen.
En leeg verschijnt een trein.

Langzaam realiseer je.

Een religieuze Zondag onder deze omstandigheden is zo gek nog niet.