Denktachtig

Je zag ze samen.
Samen wijzen naar de zon.
De routebepaling.
Een baan beschrijven.

De zomer is zonder lente binnengevallen.
Plots is alles snik en zwoel.
Tietenweer zeggen de mannen.
En wat de vrouwen zeggen?

Samen wezen ze naar de zon.
Ze telden haar talent.
En onze behoefte…

Het samenstellen van een rijk.

Gevonden!

Het westen lonkt.
Gewoonte van de Oosterling.
Gaandeweg de andere kant op kijken.
Zon op.
Zon onder.

Hoog in de torenkamer.
Worden de lijnen uitgezet.

Er valt wat weg.
Er komt wat bij.

Zomertijd.
Terras staat op springen.
Daar wil je bij zijn.
Zo hervatten we de goede gewoonte.

‘t Is een soort ochtendgymnastiek.
Gymnastiek met tafels en stoelen.
En dan staat het.
De signatuur van de handeling.
De eerste stralen hebben je al begroet.

De constellatie van Oberbarmanoberinus liet wat te wensen over.
Festival satétje Oberbarmanoberinus?
Meneer Norit stond hem op de hoek op te wachten.

Ook de jofele nieuwe cafébaas vertoonde zich in het gloren.
Jij neemt er zoveel van als door de zon gegeven.
Zo sprak ie…

Zo sprak ie de waarheid en goeiemorgen.

Intiem aan de voet.
Klak en sleep aan de klinker.
Herinner me een poëtisch paar.
Maretak en duif.
Samen rechts en links.

Slippers…
Ze zijn er weer.
Het zout van de vorige vakantie aan het oppervlak.
De Lissabon, de Lissabon.

De mijne ze zwijgen.

Beetje leeg.
Beetje op.
Beetje geen idee.

Je zou er een studenten volleybalteam naar kunnen noemen.

Geen idee tegen Willen de teamleiders naar de wedstrijdleiding komen.

In welk team speel jij?
Geen idee…
Ik roep het wel even om…

De uitslag laat zich raden.
De scheidsrechter ook…

Hij drinkt toepasselijk een fluitje.

Dralend over linnenpad.
De uitgestoken hand achterlatend in een religieus kabinet.
Kwispedoor en een rochel verder.
De woordwoede…

Stilaan trekt het ondergrondse.
Gruwelkelder en zeediep.
Weerstand aan het verlangen.
Tergend voltrekt zich het mes.

Meden en Perzen.
Hart en ziel.
Zingend koor:

Gij zult niet lijden!

Wat een zeiksnor is dat.
Ik zou er nog op terugkomen.
Lang lang geleden.
Om met hem de vloer aan te vegen…

IJdel ook.
Dat siert hem net.
En staat zo makkelijk op z’n ponteneur.
Dat nou weer net niet.

Hij zeikt die snor.
Zurig.
Quasi intellectueel.
Maar wat zanik ik zelf toch.

Daar komt het rode rokje binnen.
Jezus wat leidt dat af!
Het rode rokje is binnen…
Ik hoor het fluisteren.

Het is veel beter om het daarover te hebben.

Nieuwmarkt.
Aprilfeesten.

Zweven.
Gezwoefd.
Verzwoven.

Nog drie dagen.

Bak ellende.
Elke zaterdag gratis.
Een bak ellende.

Oefenen oefenen oefenen.
Oefenen baart geen kunst.

Neem nou Take five…
Dave Bruback’s Take…
Take drieduizendnegenentwintig…
Oefening baart geen kunst.
Maar hij staat er wel.

Precies op de scheidslijn van twee buurten.
Indisch en Dapper.
Dapper op zijn sax.
Dapper onder de brug.

Het wordt nooit wat.
Maar dat hoeft ook niet.

Je weet tenminste dat het zaterdag is…

Volle zon.
Tintelingen tellen.
Vogels en treinen.
Strijden om een nieuw geluid.

Intussen…
Bloeien de bomen rood.

Welke vleugel zal ik nemen?

Soms van die dagen.
Vleesch noch visch.
Donker en gebiedend.
Blijf in bed!

Klaagzang

Ik zal u er niet mee vervelen.

Zo gaat het wel weer…

Tromp lui.
Lekker lui nederlands.
Geen fransman te bekennen.
Die hadden we ook niet nodig.

Verbaasd keken we elkaar aan.
Ben jij het echt?
Jij hier?
Aan de andere kant van het loket?

Zo dronken we koffie en informatie.
En langzaam aan…

Ebde weg het effect.

Zondig.
Scheutig met naam.
Met toenaam.
Hier past een zwart balkje.

Een enkele keer voorwaar.
Zie hier en daar.
Zie boven.
Zie benee.

Janneke van Oosterwijk.
Jonge lente van 24.
Op weg naar een threesomeparty met haar poëtische vrienden.
Maar nu even op zonnig terras geparkeerd.

Ongegeneerd parasiteren op een gesprek van anderen.
Dichtregels afluisteren.
Of een grappig commentaar op een onervaren rolschaatster:
“Zij is het bewijs dat dat je anale sex niet moet combineren met rolschaatsen”.
Verder spraken zij over Lizt, Mozart, Bob Dylan, Neil Young, een tentoonstelling in het van Gogh, over Rembrandt, Menno Wigman, Kouwenaar en Achterberg.
“zijn wij de generatie, die vrijheden opgebouwd door onze ouders kapot maakt?”

Janneke van Oosterwijk.
Een jonge lente.

Een Muze.

Kleine mysteries.
Kleine mysteries fascineren.
Ze hebben weinig te betekenen.
Juist daarom.

Op de koelvitrine staat een plantje.
Nou ja plantje…
Een bosje sprieten in een pot.
Meer is het niet.
Het is ook niets minder.

Groeien doet het nauwelijks.
Wachten op een bloem?
Vergeet het maar.
Dat wordt niks.
Zo af en toe krijgt het water.

Wat nu is zijn lot?
Toedeledokie in de asbak?
Een jaartje blijven staan om het staan?
Of is het de voorbode van…

Op de twee leestafels staan twee grote palmachtigen.
Hunkerend naar zonlicht en zuurstof.
Vroeger gingen ze wel op vakantie naar Friesland.
Dat deed ze goed.
Ze bivakeerden ook wel eens weekje op straat als welkomsgroet.
Dat deed ze goed.

Waar wachten we nog op?

Zo zeg.
Dikke reetsio.
De kont van een cruiseschip.
Drijvende stad.
De kont van een drijvende stad aan ons voorbij.

Bazuin.
Eresaluut.
Bazuin.
Het orkestje van de eerste liefdesnacht.
Bloemen en as dreven op het IJ.

In de verte lag de Funchal.
Aangemeerd als een ansichtkaart.
Toch zijn laatste verblijfplaats geweest.
Als een groet zonder postzegel.

Varend om het kompaseiland leek alles te kloppen.

Het leven gaat door zeggen ze dan altijd.
Quotecliché op een begrafenis of verstrooiingsdag.
Maar dat je dan een zwaargewonde af moet voeren…

Dat geeft geen pas!

Sterkte Dok!!!

Bij de gedachte aan een overleden cafévriend.
Dwaal ik af naar mijn jeugd.

Op de hoek van een Italiaans pleintje sta ik.
Gefascineerd kijkt een brommer mij aan.
Reislustig bestel je het ijsje.
De knetter van de knalpot nabij.
Weggekatapulteerd naar een toekomst.
Een jongensdroom.
Een jongensdroom met ijs.
De achtergelaten geur deed de rest.

Cafévrienden…
Je stelt je er vaak teveel van voor.
De echo van een verkeerde slok…
Soms valt het mee.
Dan groeit het uit.
Samen ondernemen…
Een intiem gesprek.

Deze vriend naderde een wisse dood.
Hij en niemand mocht het weten.

Zo klom hij op zijn jongensbrommer.
In dit geval zeiljacht.
De laatste ronde om de wereld.
Het zeil nog éénmaal volgeblazen…
Zo klom hij op zijn droom.
Vandaag precies een jaar geleden.

Vaarwel Raymund!

Een zonnig kuuroord in het zuiden.
Waar Iberische schiereilanden goed voor zijn.
Daar kwam ze met een geoefende blik vandaan.
Een geoefende geile blik…
Zo van een poster getrokken.
Die geile blik…
Geoefend!

Graag voerde ze haar showtje op.
Telkenmale weer die blik…
Shjoo shjoow.
Lekker shjoow.
We zijn daar niet ongevoelig voor.
Het werkte.
Gewoonweg lustopwekkend!

Maar zoals dat zo vaak gaat met een blik die niet van jezelf is.
Hij wordt niet onthouden.
Het verdriet van een clown.

De toeschouwers echter…
De herinnering blij.

Ambitieuze jonge dames…
Hebben dat ontroerende bleke gelaat.
Van hot naar spot gebleekt.
Ze willen niks missen.
Overal zijn ze bij.

Lekkere kippen…
Ze hebben wallen.
Ambitieus en dat tekent zich.
Ze vertonen de bleekheid van een interessant leven.
En zo zijn ze mooi…

Deze had zich in Haute Couture gestoken.
Wespentaille en bretels.
Strak grijs om heup en middel.
Kontje om te zoenen.
Paste precies.
Wallen van de Kunst, zou ook van glad ijs kunnen zijn.

“Je kunt haar nou wel lesgeven, maar ze trekt toch wat anders aan.”
Zo sprak je haar leraar aan…

Laten we schoenen gaan kopen!
Niet zomaar een gedachte…

Blogstress???
Even niet in vorm???
Langer even niet in vorm???
Inspiratie???

Waar is de dagelijkse portie letters?

Even zonder verhaal???
Leegte die niet gevuld wordt???
Staat je kop er niet naar???
Geen beleving???

Waar is de dagelijkse portie letters gebleven?

Ergens onder stoelen of banken???
Somewhere under the rainbow???
In de krochten van de ziel???

De betekenis van vraagtekens…
Het is allemaal waar!

Ochtend is daar.
Het klappen van de stoelen.
Uit het terras.
De zon op de koffie.

Kranten hebben nog hun snit.
Ze kraken.
De laatste geuren van de voorafgaande avond verdwijnen.
Verdwijnen op noten van Sebastiaan Bach.

De onbedorven reinheid van de eerste asbak.
De onverstoorde geluiden van werkzaamheden.
Een suikerpot alleen op tafel.
Een trouwe lezer arriveert…

De dans kan beginnen.

Zonderling…

Omsloten door een lente.
Een reus van straal.
Verblauwd.

Energieën steken over.
Warm voelt weer de huid.
Maar porieën…

Verstild gevuld met razernij.
Koperen ploert.
Koperen ploert.

Zonderling…

Kraakhelder.
Helderziende.
Zienderogen.
Ogenblik.

Blikjetrap.
Trappenhuis.
Huiselijk.
Lijkbleek.

Bleekwater.
Wateroppervlak.
Vlakbij.
Bijenkorf.

Wespennest.

……………….
………..%…….
……..(………..).

ruis (de)(m)
1 (geen meervoud) ruisend geluid
2 betekenisloos gepraat
3 (ruizen) rietvoorn

…….. :: ………
**%#…
……………….?

Sometimes it snows in April.

Dag der toorn, o die dag
zal de wereld in de as vergaan
zoals voorzegd door David en de Sibylle.

Welk een angst zal er zijn
wanneer de rechter zal komen
om alles streng te oordelen.

De bazuin, een zonderling geschal verspreidend
over de graven van alle landstreken,
zal allen vóór de troon ontbieden.

Dood en leven zullen verstommen,
wanneer de schepping zal herrijzen
om zijn rechter rekenschap te geven.

Het boek met aantekeningen zal worden aangebracht
waarin alles staat opgetekend
waarop de wereld zal geoordeeld worden.

Als dan de rechter zetelen zal,
zal al wat verborgen is verschijnen,
niets zal ongewroken blijven.

Wat zal ik, ellendige, dan te zeggen hebben,
welke pleiter zal ik vragen,
als zelfs de rechtvaardige nauwelijks zeker is?

Vorst met geduchte majesteit,
die genadig heelt wie verdient geheeld te worden,
red ook mij, bron van genade!

Gedenk, lieve Jezus,
dat ik de reden van uw komst ben,
laat mij die dag dan niet verloren gaan.

Op zoek naar mij, zijt gij vermoeid gaan zitten,
hebt mij vrijgekocht door uw lijden aan het kruis,
laat zulk lijden niet vergeefs zijn.

Rechtvaardige Rechter der Wrake,
schenk mij de gave der vergiffenis,
nog vóór de dag der rekenschap.

Ik zucht, als de zondaar die ik ben,
van de schuld kleurt mijn aangezicht rood,
God, wees deze smekeling genadig!

Gij, die Maria van schuld hebt bevrijd,
en die de rover hebt verhoord,
hebt ook mij hoop gegeven.

Mijn gebeden zijn niet waardig,
maar gij, die goed zijt, wees mild en maak
dat ik niet verteerd word door het eeuwig vuur.

Bereid mij een plaats tussen uw schapen,
zonder mij af van de bokken,
en laat mij staan aan uw rechterzijde.

Wanneer de vervloekten zijn verslagen
en aan de verterende vlammen prijsgegeven,
roep mij dan onder de gezegenden.

Ik bid u, deemoedig en neergeknield,
en mijn hart bijna tot as gekrompen,
draag zorg voor mij in mijn laatste uur.

Die tranenrijke dag,
waarop uit zijn as verrijzen zal
de zondige mens, om geoordeeld te worden.

Ontzie dan deze mens, mijn God;
Here Jezus lief,
schenk hen de rust.

Amen.

Toevalligheden komen samen.
Of je blijkt een vriendin van vroeger gedeeld te hebben.
Kutzwagers noem je dat.
Zo stonden de lagere scholen naast elkaar en deelde je intieme plekken.
Verbazingwekkende uitkomsten.

Hij won een Haiku wedstrijd.
Voor een avond in Paradiso met mijn geliefde wereldberoemde Japanse pianiste.
Nooit gedacht haar in hem te vinden.

Haiku’s…
De edele vorm van het economisch dichten.
Laatst publiceerde hij er weer een.
Dat inspireert.
Dat inspireert ook U.

UITNODIGING!

Schrijf uw Haiku.
De spelregels vindt u hier.
Denktachtig zal ze een uitzonderlijke plek geven op dit podium.

Schot voor de boeg…

Voorjaar

Leeg staart de spiegel.
Meeuwen verlaten gemoed.
Nieuws hangt in de boom.

Het moest er natuurlijk van komen.
Eieren leggen op het internet.
Dat is zoiets als de strop leggen om je eigen hals.
Na drie maanden rukken ze het uit je handen.
Geen haan die er naar kraait.

A.F.Th.
Alfabet voor intimi.
In opdracht voor Het Parool.
Dan denkt ie achtig vanuit café.
Op zaterdagen we zijn benieuwd.

Dan gaat ie shorttracken.
Zeshondervijftig woorden max.
Zoveel als uw Denktachtig per week.
Daar ga je dan als De Nieuwe Kronkel.

Nu ja, we meten niet natuurlijk.
‘t Is geen wedstrijdje verpissen.
En welbeschouwd…

Alleen fysiek al pas ik er drie keer in.

Over romantiek gaat deze tentoonstelling.
Even dacht je nog…
Ben ik hier wel goed?

Minutieus inventariseerde hij zijn inboedel.
Van knuffel tot toiletborstel.
Van pasfoto tot schilderij.
Van zaklamp tot koelkast.
Alles alles alles…
Alles met precisie ontleed, gesorteerd en door de schredder gehaald.
Een happening die 14 dagen in het openbaar plaatsvond.
Totaal gewicht 5,34 ton!

Hij had niets meer…
Begon ie opkomend gras tussen stoeptegels te tekenen!

Jean Tinguely realiseerde in 1960 in de tuin van het MOMA zijn suicidale sculptuur.
In zwart-wit zie je hoe deze kolossale rammelende proestende componerende zelfschilderijenmakende machine zichzelf onder luid BRAVO! vernietigt.

Tabula Rasa…
De romantiek van het overnieuw beginnen.

Had je nog een klusje te doen?

Ontluikend groen hangt in de bomen.
Passerende treinen zitten vol.
Van Hugo enige tijd niets vernomen.
De vertrouwde hoest.

Veranderingen nemen de tijd.

Mister Mediator in zijn dinsdagpak.
Zeurend aan zijn snor.
De tandeloze tijd…
Prepareert een gebedsdienst.
Gelijk de vorige.

Veranderingen…

De bakker bakt zijn brood.
Schoenmaker houdt zich bij zijn leest.
We schudden het kussen op.
Er verandert niets.

Zo kruimel je verder.
Bijna onzichtbaar nadert de dood.

Een ongrappige gedachte op een ongrappige dag.

Naar de kloten?
Heb je wel goed gerekend?
BTW terug?
Een eenling keert zich tegen de kamer.

Even de tussenstand doornemen…
Schalke-Barcelona 0-1.
Rijkaard mag blijven.
De SMS-jes komen dubbel binnen.
Teleterreur.

Daar kwam onze heerlijkheid binnen.
In de gloria op het balkon.
Eindelijk terzake.
Evenwel…
De Alliantie verliest zich in onzinnigheden ten koste van de huurder.

Een dag als vandaag hoeft niet te bestaan.
Menos millones y mas cojones.

Of zijn we nu te serieus…

Heuglijk.
Morgen is ze jarig.
Geen grap.
Heuglijk.

Elieske…
Mijn dame in het grijs.
Het was me weer aangenaam met U verpozen…
Haar favoriete uitspraak.

De opdracht is dus duidelijk.
Alle koekjes richting dat ene kopje.

Dan zorg ik voor een blom.

Kluiven tot en met.
Grasparkiet in huis.
Niet wurgen…

Opgetogen verliet hij het restaurant.

Puberale ingang.
Prompte de Kinnineman Lourdes voor zijn kanis.
Modern leed beaamde de Fierljepper.
Remember me…

Vluchtig keken de JOJO-Outfitters om zich heen.
Doe mij nog zo’n pak en bewaar die laars voor Titus!
Dames dromden van de heuvel af en werden steeds langer…
De P.King-nees likte zijn bef.
Blogstress prevelde Lourdes…

De Paranimfen van het lokaal verwezen.
“had U gereserveerd?”
HiHiHiHi behaagde Fierljepper de grote sprong.
Zachtjes landde hij op de eerste schoot.

“en wat doen jullie eraan?”
Epibreren epilepseerde Wenkbrouwvrouw
Epibrille hoestte de winnaar.

De winnaar hoestte.
Het woord werd niet genoemd.

Morgen the battle of the blogs.
Wenkbrauwen scheer je maar.
Tanden wisselen.
Jouw ring is mijn rib.
Krachtig staan ze bij…

De Kinineman proeste zijn drankje.
Hulde aan de slok.
En verder A-dames…

Gosh…she’s beautifull!

Glimbakkes.
Pak van glim.
Moderne snoertjes.
Ringen van zilver.
Het moet niet veel gekker worden…

Neusperforatie.
Oorbellen en toeters.
Een tooi.
Armbanden niet weinig.
Een Parelketting!
Nou ja zeg!
Zou die ook een knop van zilver…?

Nee geen nagellak.
Geen dame maar wel wijverig.
Theater?

De moeite om je te onderscheiden.

ETOS
KRUITVAT
APOTHEEK
Snoepwinkels voor een knar.

Daar is het wel zo’n beetje mee gezegd.

Hoe luxe rijmt een koude?
Koude luchtstroom berijmt de huid.
Hoe luxueus staat raam hier open?
De kachel brandt.
Dramatisch valt een vlok.

Een duur betaalde rijm.

Geloof, Hoop en Liefde.
Van je vrienden moet je het hebben…

De nietgoedgeldterugbon verscheurd.

Aangenaam overvalt me de morgen.
Geluiden ze bewegen niet.
Niet weggevoerd.
Niet toegespeeld.
Geluiden…
Ze hebben eindelijk een plek.
Aanwijsbaar.

Zon prikt diffuus door egale nevel.
Aait het geluid.
Warmt haar zachtjes op.
Dit geluid is vrouwelijk.
Aait ze zelfs stil…
Dan valt er even niets te wijzen.
Belovend lonkt het blauw.

Eenzaam klinkt een kerkklok.
De heldere slag alleen.
En leeg verschijnt een trein.

Langzaam realiseer je.

Een religieuze Zondag onder deze omstandigheden is zo gek nog niet.

Zal ik wel?
Zal ik niet?
Is toch raadzaam…
Maar toch…
Iets anders dan?

Vooruit?
Achteruit?
Blokje om?
En dan…

(wijselijk in bed gebleven)

Donderdags komt de Lelieman.
Versiert het lokaal.
Bokalen en kleine flesjes schenken bloemen.
Vrolijk staat ie erop.
Bloemrijk in de geur.

Met eten heeft ie ook iets.
Liflafjes te kust en te keur op het bord.
Dan weet je het al…
De uitnodiging volgt.
Alleen eten…
Dat nooit.

Graag schik ik me in zijn vreugd.

We tellen af.
Vijf.
Vier.
Drie.
Stop!

Stumpertje verzamelde zich aan de telefoon.
Twee!
Twee maal.
Ongeinteresseerd dezelfde vraag stellende.
Riedeltje vanwege?
Weinig reportoire?

Één…

Nu zijn we bijna bij af.
Gelukkig daar was een heldere geest.
Luisterde naar een nare naam uit het verleden.
De naamdrager van een clown met een paralyser.
Dat was me even schrikken…
Wist hij veel.
Die cameraman.

Zero!
We have a lift off…

En de beeldbuis ging op zwart.

In de bonus.
Schei toch uit.
Koekje erbij.
Flikker op.
Mag het een onsje…?
Zegeltjes?
Krijg toch wat.
En laat die goeiemoggel ook maar zitten.

Plussen en minnen…
Met het verkeerde been uit bed?
Eigenlijk…
Het valt best mee.

We worden weer zacht.

Donsdag.
Donsdag zogezegd.

Vandaag Donsdag.

In een staat van ontbinding.
Hoog op een trap in Rotterdam.
Voel ik mijn spieren.

’s Nachts betreedt ik de godenzaal.
Passen de dansen nog.
Voorbij de jaren…
De jaren voorbij.

Het is maar goed dat het Dinsdag is…

Dinsdagcompanen.
De kern van drie verzamelt zich.
Chitchat en booze.
Gehakketak en schaterlach.
Jonge Lolita’s bedienen de ouderlingen.
Jonge Lolita’s bedienen…

Het is maar goed dat het Dinsdag is…

’s Nachts betreedt je de godenzaal.
De dansen passen je nog.
Rollators aan de kant.
En ondanks je hoest en jaren…

Het is Dinsdag.
Het is goed.

Ze ligt nog.
Ze slaapt.

Ergens…
Tussen Napels en Parijs.
Is het vinden.

Alle paarsheid op een stokje.
Ik tors haar hoog boven de religie uit.
De wederopstanding nabij.

En zo wil geschiedde…

Onafhankelijk waren we er op uitgekeken.
Een ergernisje dat al tijden bestond.
Over een bordje.
Er zijn mindere dingen…

Errol van het Zwinden zette zijn neus recht.
Weg met die mededeling!
En vroeg om een lapje.
Met één veeg waren we verlost.

Aan de tapkast hangt een bordje.
Kondigt lekkernijen aan.
Vele bordjes hangen in onze gelachkamer.
Wel zo leuk en steeds met nieuws.
Wisselend handschrift ook.
Deze bleef statisch.
Aldus…

Caféproblemen doemden op.
Wat te schrijven en hoe?
Blijft het staan en voor hoe lang?
Een dorstig meisje hielp ons uit de brand!
Van haar kregen we het handschrift.

HEDEN DAGVERSE GROETJES

Het hangt er nog.

Even proeven.
Van zaterdagen op komst.
Beter weer telt mee.
Je hoorde alweer…

Rotterdams.
Leids.
Limbs en Fries.

Dialecten verenigt u.
Het voordeel van een prijs voor de markt.

Ook de autosoep bood zich aan.
Onvergetelijk kruispunt.
Stroomt vol en…
Iedereen is de weg kwijt!

Mooie dagen staan ons te wachten.

Stromen tellen…

Plakken zilver in het water.
Meeuwen vinden hun schaduw.
Aan de overzijde spiegelt het licht.

Ramen dansen.
Flikkeren op scherp.
Geven identiteit aan het zonlicht prijs.

Het is alsof.
Alsof je er weer.
Alsof je er weer…

Voor het eerst naar kijkt.

Nu mag je weten Gast.

Ik ben getrouwd geweest met een Parelketting.
Ben er dus ook van gescheiden.
Hield daar en passant de geweldige zoon aan over.
Lunchkok in een ons bekend etablissement.
En en passant een sterke vriendschap.

Nu we de lente overdag niet vinden…
Trekken we er ’s nachts op uit.
Balkan Beatz in de Melkweg.
- dansen dansen dansen -
Op commerciële deun.

Lazer op met the leader of the band!
Hak de band in tweeën!
Dan krijg je waarvoor je kwam…
Muziek en geluid.
Niet dat trucje…

Enfin…

Daar aan die Parelketting Gast.
Daar schitterde ook nog meer.
En zo is het maar net…

Is dat het wat je zocht?

Er is maar één Errol…
De man die…
On Demand ie!

On The Man die oh..lala…
Hij vindt alles!

(herhaling Denktachtig op Radio StadFM start op 4.44 minuut)